Dom zbudowała żydowska rodzina Adret na przełomie XII i XIII w. Jej ostatni właściciel - Atruc Isaac Adret utracił prawo własności do budynku po słynnych zamieszkach antyżydowskich w Barcelonie w sierpniu 1391 r., zakończonych wypędzeniem Żydów odmawiających przejścia na chrześcijaństwo. Pomimo, że właściciel i cała jego rodzina już wcześniej przeszli na chrześcijaństwo, i tak cały majątek został im odebrany (można by się zastanowić, czy w tych wydarzeniach rzeczywiście chodziło o względy religijne, czy też - jak zwykle - o zagarnięcie pieniądzy?). Pogromy i wypędzenie Żydów miały miejsce w niesławny Dzień Świętego Dominika, a ulica przy której stał zagrabiony dom, o ironio, przez lata nosiła nazwę Sant Domenec. Dopiero niedawno Rada Miejska Barcelony naprawiła tę sytuację i zmieniła nazwę ulicy na cześć wybitnego żydowskiego myśliciela Salomo ben Adret (czyli Szlomo ben Abraham ibn Adret - Salomona, syna Abrahama, syna Adreta), rabina głównej synagogi barcelońskiej, bankiera i przywódcy Żydów hiszpańskich, który tu mieszkał tu w latach 1235-1310.

Obiekt ten często jest nazywany "najstarszym domem Barcelony", co oczywiście jest typowym "turystycznym" uproszczeniem, ale faktycznie jest chyba najstarszym z domów należących do jednej rodziny (choć obecnie nie jest to już rodzina Adret, a dom należy do Andreu Mas-Collell, który własnymi środkami odnowił go z poszanowaniem wartości historycznych). Obecnie pełni funkcję centrum kulturalnego, mieszczą się tu: Prywatny Instytut Mon Juic, fundacja kulturalna Mozaika oraz Europejskie Stowarzyszenie na rzecz Ochrony i Promocji Kultury i Dziedzictwa Żydowskiego kierowane przez Victora Sorensena.

Dom można zwiedzać - ale ja w nim nie byłem i nie znam szczegółów aranżacji wizyt...

Fasada od strony ul. Adret zachowała na 2. piętrze dwa romańskie biforia z XIII w., podczas gdy na 1. piętrze są dwa gotyckie triforia. Większość badaczy uważa, że romańskie biforia są in situ, jednak wg niektórych romański dom uległ rozbiórce, a we wzniesiony na jego miejscu dom gotycki wtórnie wmurowano romańskie biforia (?)...

Ulica przed fasadą jest bardzo wąska i trudno zrobić tu zdjęciach okien na 2. piętrze...

Lokalizacja domu:

Moje zdjęcia z 2023 r.:

Romańskie biforia z XIII w. na drugim piętrze:

Gotyckie triforia na pierwszym piętrze:

Zwany jest "Casa de les finestres geminades" czyli "Dom bliźniaczych okien" i uważany za jeden z najstarszych domów mieszczańskich w mieście. Odkryty w 1955 r., gdy zauważono pod tynkiem fragment romańskiego biforium i następnie zdjęto tynk z całego budynku odsłaniając ciosowe ściany i dwa piękne romańskie biforia. Biforia te są w pełni oryginalne i - co nie jest częste w Barcelonie - nie były restaurowane. Głowice biforiów zdobią motywy roślinne (w tym palmety i czteropłatkowe liście), podobne do tych w oknach Palau Reial Major. Dom pochodzi z XIII w.

W okresie gotyku został rozbudowany - w górnej części obok wieży widać pozostałości gotyckiego górnego piętra z galerią, tzw. solarium. W XVII w. został silnie przebudowany, gdy stał się kamienicą czynszową.

Lokalizacja domu:

Moje zdjęcia z 2023 r.:

Górne biforium romańskie, XIII w.:

Dolne biforium romańskie, XIII w.:

Nabrzeże początkowo było otwarte, ale w wyniku zagrożenia ze strony wrogich okrętów czesto ustawiających sie na wprost portu, po 1367 r. rozpoczęto budowę murów nadmorskich.

Nad morzem znajduje się zachowany do dziś gotycki kompleks Drassanes Reials - Stoczni Królewskich, wzniesiony w 1280 r. w celu budowy w nich galer wojennych króla Aragonii (mogły pomieścić 16 galer) i kompleksowo przebudowany w XVI w. w tym samym stylu gotyckim - obecnie jest to siedziba Muzeum Morskiego.

Około 1370 r. rozpoczęto budowę nowej linii murów obejmującej obszar zwany dziś dzielnicą Raval, w tym Stocznie Królewskie Drassenes Reials. Linię murów zamknięto w 1389 r.

Kamienne mury miały od 2,3 do 3 m grubości i były zaopatrzone w liczne bramy i kiladziesiąt baszt kwadratowych, wielobocznych i półkolistych.

W ciągu XVI i XVII w. mury modernizowano, budując bastiony artyleryjskie. W XVIII w. zbudowano fortecę Ciutadella

W 2. połowie XIX w. rozebrano mury, aby umożliwić urbanistyczny rozwój miasta.

Jedynym ocalałym framentem średniowiecznych murów Barcelony jest odcinek przy stoczniach Drassenes. Powodem jego pozostawienia był fakt, że całe stocznie wraz z odcinkiem muru były wówczas terenem koszar wojskowych.

W odcinku tym znajduje się Brama Santa Madrona zbudowana w 1378 r. rownolegle z rozbudową stoczni. Umożliwiała ona dostęp do drogi ogrodów Sant Bertran, dzielnicy rybackiej Casa Antunez i pustelni Santa Madrona na wzgórzu Monjuic, od której brama wzięła nazwę.
W latach 1950. brama została odrestaurowana przez Adolfa Florensę, który dodał machikułę, blanki i strzelnice. Częścią zachowanego odcinka jest też prostokątna baszta oraz kurtyny muru, w tym ze strzelnicami szczelinowymi.



Wato dodać, że w wyniku ziemnych prac budowlanych, w podziemnych parkingach w okolicy ronda Sant Pau zakonserwowano dolne fragmenty zewnętrznego muru niskiego z XIV w. wraz z pozostałościami baszty - można je ponoć oglądać po wcześniejszym uzgodnieniu z właścicielami parkingów (?).

Moje zdjęcia z 2023 i 2024 r.

Tutaj datowanie trochę nizbyt poprawne, ale zaznaczony przebieg murów

Położenie zachowanego odcinka murów śrdniowiecznych:

Brama Santa Madrona - 1378 r.:

Baszta:

Strzelnice

Gotyckie stocznie Drassenes:

Założenie obronne wzniesiono na planie kwadratu. Stożek z plateau o powierzchni około 20 m² otaczała fosa i wał zewnętrzny, wzmiankowany jeszcze w 1687 roku jako Wall oraz w 1752 roku. Stanowisko zostało całkowicie zniszczone w XIX wieku.

Średniowieczny Wałbrzych (Waldenberc) nie był miastem, lecz wsią. Był jednak ważnym ośrodkiem osadniczym, ponieważ w Księdze Uposażeń Biskupstwa Wrocławskiego z ok. 1305 roku występował jako miejscowość z przynależnościami: Białym Kamieniem, Sobięcinem, Podgórzem i Głuszycą. Obronny dwór typu motte znajdował się w dolinie potoku, w rejonie obecnej ul. Młynarskiej, na południowym krańcu niwy budowlanej i w dość bliskim sąsiedztwie kościoła parafialnego.

Możliwe, choć mało prawdopodobne, jest łączenie tego obiektu ze wzmianką z 1364 roku mówiącą w liczbie mnogiej o zamkach w Wałbrzychu, zapisanych jako Waldemberg di vesten, z których tylko jeden stanowił podwałbrzyski Nowy Dwór. Ze względu na bliskość potoku, później zwanego Młynówką, założenie należy raczej łączyć ze wzmianką z 1382 roku o tutejszym młynie i folwarku: zu Waldenberg die mol und daz vorwerk, należących wówczas do Ulrycha Schaffa.

Założenie obronne typu motte miało kwadratowy plan. Stożek z niewielkim plateau był otoczony fosą i wałem zewnętrznym. Obiekt wzmiankowano jeszcze w 1687 roku jako Wall oraz w 1752 roku, ale w XIX wieku został całkowicie zniszczony, zapewne w związku z niwelacją terenu.

Chronologia: pełne średniowiecze. W opisie obiektu wskazano też możliwość XIV-wiecznej metryki założenia, wynikającą z regularnego zarysu planu.

WAŁBRZYCH-ŚRÓDMIEŚCIE, fragment mapy z 1811 r. z widocznymi reliktami średniowiecznego założenia obronnego typu motte, zlokalizowanymi między Młynówką a ul. Topferstrasse (MAWr, sygn..392, za Nowakowski 2017, s. 451, ryc. 361)

Pierwszy mur Barcino powstał z inicjatywy Augusta wkrótce po założeniu miasta. Poza małym odcinkiem południowym jego bieg pokrywał się z przebiegiem muru 2 fazy, który powstał przez jego rozbudowę. Miasto było założone na wzór rzymskiego obozu wojskowego, o prostokątnym kształcie ze ściętymi narożnikami (dostosowanymi do konfiguracji terenu) i 2 głównymi ulicami krzyżującymi się pod kątem prostym w centrum miasta (gdzie było forum) oraz siatką ulic bocznych. Cztery bramy zbudowano na wylotach głównych ulic. Wiadomo, że brama południowo-wschodnia (Morska) była zaopatrzona w 2 okrągłe wieże - przetrwał cokół wieży wschodniej. Brama północno-zachodnia nie miała wież. Nie wiadomo czy pozostałe odcinki muru miały jakiekolwiek baszty - przypuszcza się, że nie. Mur ten był niższy i cieńszy od muru 2 fazy. Jego wysokość ocenia się na maks. 9 m, a grubość tylko od 1,3 do 2 m. Wg niektórych badaczy, w czasach Augusta, w dobie braku realnych zagrożeń pełnił on głównie funkcję reprezentacyjno-prestiżową.

Dziś można zobaczyć zaledwie kilka małych fragmentów tego muru: w Muzeum Historii Barcelony (MUHBA) w obrębie podziemnej ekspozycji pod Placa del Rei - wewnętrzna strona muru oraz schody na mur; fragmenty muru przy basztach nr 3 i 37; pozostałości obu bram fazy 1: NW i SE.


Faza 2 - 270-300 r. n.e.

Widoczny dziś mur z basztami pochodzi z 2 fazy. Przez wiele lat trwała debata, czy powstał w III w., IV w. (ten pogląd przeważał) czy może nawet z V w. n.e., ale ostatnie badania weryfikacyjne potwierdziły datowanie na 2 poł. III w. W starszych opracowaniach i tablicach informacyjnych wciąż jednak spotkamy stwierdzenie, że jest z IV w.

Mur miał ok. 1300 m długości i biegł po linii muru 1 fazy - powstał poprzez jego znaczne poszerzenie od zewnątrz i podwyższenie. Jedynie na zachód od bramy południowo-wschodniej obwód miasta poszerzono o niewielką prostokątną część wystającą na południe od linii starego muru, tzw. Castellum, obejmujące m.in. termy - zmieniło to też układ bramy SE (Morskiej).

Grubość muru fazy 2 wynosi ok. 4 m, a wysokość ok. 10 m od cokołu do chodnika obrońców. Kolejne 1,5 m wysokości stanowił parapet z prostokątnymi blankami (blanki są widoczne m.in. pomiędzy basztami nr 22 i 23 oraz koło baszt nr 6 i 27).

Barcino miało 4 bramy ustawione na osiach kardynalnych arterii wybiegających z centralnego forum. Przetrwały fragmenty 2 bram: północno-zachodniej oraz południowo-wschodniej (Morskiej). Bramy były trójprzelotowe, z szerszym przejazdem centralnym i 2 mniejszymi, bocznymi przejściami dla pieszych. Przejazd i przejścia przykrywały łuki półkoliste. W 2 fazie każdą z bram flankowały 2 baszty, okrągłe, podkowiaste lub wieloboczne.

Mur zaopatrzono łącznie w 76 baszt rozmieszczonych gęsto, w dość regularnych odstępach co ok. 7-15 m. Wysokość baszt wynosiła od 18 do 20 m. Większość była prostokątna (61, w tym 25 dziś widocznych), poza basztami przybramnymi i w narożnikach murów - te są okrągłe (nr 33, 37 i 76), podkowiaste (nr 1) i wieloboczne (nr 6). Szczytowe ściany baszt prostokątnych mają długość od 4,5 do 6,5 m, a boki baszt mają długość 7-7,5 m. Do poziomu chodnika obrońców baszty są solidne. Powyżej znajdują się 2 kondygnacje pomieszczeń "bojowych", zaopatrzonych w sporej wielkości okna zamknięte łukami półkolistymi. W ścianie frontowej są 4 okna - po 2 na każdej z 2 kondygnacji. W każdej ścianie bocznej 3 okna - w dolnej kondygnacji po 1 oknie i 1 otworze drzwiowym prowadzącym na chodnik obrońców (drzwi są również zamknięte łukiem półkolistym), w górnej kondygnacji - po 2 okna. Dostęp do wyższej kondygnacji zapewniały zapewne drewniane schody lub drabiny we wnętrzu. Znany jest też co najmniej jeden przypadek (baszta nr 15) występowania otworu drzwiowego w bocznej ścianie górnej kondygnacji - zapewne dostępnego drabiną. Baszty okrągłe i wieloboczne również mają 2 kondygnacje pomieszczeń bojowych, z takimi samymi oknami. W tych pomieszczeniach "bojowych" znajdowała się ciężka artyleria rzymska - balisty. Okna zapewne mogły być zamykane drewnianymi okiennicami.

Okna lub ich pozostałości zachowały się w basztach nr: 2, 3, 6, 13, 15, 17, 22, 23, 24, 27, 28, 35, 36, 73, 74 i 76. Drzwi widoczne są m.in. w basztach nr: 15, 16, 17 i 35.

Istnieją kontrowersje odnośnie zwieńczenia baszt. Zazwyczaj przyjmuje się, że posiadały blanki analogicznie do muru, co oznaczałoby istnienie trzeciej kondygnacji bojowej - otwartego tarasu dachowego. Część badaczy wskazuje na pozostałości domniemanych blank szczytowych przy górnej krawędzi baszty nr 74. Inni opowiadają się za prostym zwieńczeniem baszt, bez blank.

Mury i niższe części baszt wykonano z dużych ciosów kamiennych łączonych zaprawą. Wnętrza masywnych murów zbudowano z nieobrobionych kamieni zalanych zaprawą. Powszechnie wykorzystywano też wtórnie detale architektoniczne z rozebranych budowli oraz kamienne nagrobki. Mur i baszty zaopatrzone są u dołu w profilowany cokół, często również wykonany z elementów użytych wtórnie (cokól jest widoczny m.in. w basztach nr: 14, 16, 22, 23, 25, 26, 27, 28, 36 i 37). W kilku miejscach w cokole muru widoczne jest ujście rzymskiego kolektora (pomiędzy basztami nr 14 i 15 oraz 23 i 24). Zwieńczenie niższej, solidnej części baszt na wysokości chodnika obrońców stanowił profilowany kamienny gzyms (widoczny m.in. w basztach nr: 2, 3, 6, 9, 11, 12, 15, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 35 i 73).
Górne części baszt i parapet muru z blankami wykonano z mniejszych ciosów kamiennych z dodatkiem cegieł. Łuki okien - z klińców kamiennych lub cegieł. Pomiędzy obiema kondygnacjami okiennymi baszt oraz w ich zwieńczeniu (poniżej domniemanego krenelażu) wykonano 2 ceramiczne gzymsy z cegieł - dziś bardzo zniszczone i słabo widoczne.

Przynajmniej na niektórych odcinkach, ok. 4-6 m przed murem była fosa o głębokości od 5 do 10 m (dziś niewidoczna).

Mur 2 fazy, w pełni funkcjonalny i przystosowany do zaawansowanej obrony, powstał w odpowiedzi na ataki plemion barbarzyńskich, które w III w. n.e. zaczęły zapuszczać się w głąb Cesarstwa, stanowiąc realne zagrożeniem dla miast Imperium. Obfite użycie wtórnego budulca, w tym nagrobków, wskazuje na pewien pośpiech w dążeniu do zapewnienia skutecznej obrony Barcino.

Dalsze dzieje murów i baszt
Solidne i skuteczne mury rzymskie zapewniały ochronę Barcelonie do końca starożytności oraz w okresie wizygockim i wczesnośredniowiecznym - aż do XIII w. Od XI w. zaczęto wprowadzać modyfikacje - przy 4 bramach powstały 4 romańskie zameczki wzmacniające bramy. Zaczęto też adaptować niektóre baszty i odcinki murów na wczesnoromańskie budynki - np. w murze przy baszcie nr 6 widać XI-wieczne biforia - pozostałość po przybudowanej do muru wczesnoromańskiej kurii - od XV w. jest to część budynku Pia Almoina. Baszty od 11 do 15 wraz z murami pomiędzy nimi włączono w rozbudowywany zamek królewski (Palau Reial Major) - romański i gotycki. Proces adaptacji murów i baszt przyspieszył pod koniec XII i w XIII w. Zbudowano Pałac Biskupi (Palau Episcopal) z przyległościami, które wchłonęły bramę NW i baszty 75, 76, 1, 2 i 3. Baszta 15 stała się podstawą dzwonnicy królewskiej kaplicy św. Agaty, pomiędzy basztami 21 i 22 wzniesiono romański pałac, baszty 22, 23 i 24 włączono w późnoromański pałac Requesens itd. W tym czasie w wielu basztach pojawiły się romańskie biforia - są one widoczne w basztach nr: 3, 6, 23, 73, 74 i 76. W baszcie nr 1 w latach 50-tych otwarto neoromańskie biforium. W XIII i XIV w. wzniesiono nowe, gotyckie mury Barcelony obejmujące wielokrotnie większy obszar niż rzymskie jądro miasta. Mury rzymskie straciły funkcję obronną. Z czasem mury i baszty obudowano ze wszystkich stron nowymi budynkami. Wyburzeniu uległo zaledwie kilka nieiwelkich fragmentów (np. w XV w. wyburzono mur między basztami 3 i 6, wraz z basztami 4 i 5, w celu otwarcia szerokiego dojścia do fasady katedry, wyburzono też mury na wylotach ulic). Dobry stan zachowania murów i baszt rzymskich wynika właśnie z "obrośnięcia" ich tkanką miejską, co uchroniło je przed planowym niszczeniem.

Pod koniec XIX w. doceniono historyczną wartość obwarowań rzymskich i rozpoczął się, trwający do dziś proces ich dokumentacji, badania i odsłaniania. Na początku XX w. wyburzono budynki przy okazji otwarcia Via Laietana i Placa Ramon Berenguer odsłaniając i oczyszczając rzymskie baszty 13, 14 i 15 wraz z elementami romańskimi i gotyckimi zamku królewskiego i kaplicy św. Agaty. W latach 50. XX w. wyburzono cały blok zabudowy, uszkodzonej bombardowaniami, przy obecnym Placa Nova na przedpolu katedry i bramy NW, odsłaniając i konserwując baszty 1, 2 i 3. Później m.in. wyburzono budynek skrywający narożną basztę 33 przy Placa Traginers, usunięto kamienicę przy ul. Carrer de la Palla 14-16 tworząc niewielki skwer i odsłaniając zamykające go baszty 73 i 74 oraz mur. Udostępniono basztę nr 37 i pozostałości bramy SE na 2 ekspozycjach. Udostępniono baszty nr 35 i 36 na podwórku pomiędzy kamienicami, na tyłach Pati Llimona. W 2012 r. wyburzono XIX-wieczne kamienice przy ul. Carrer del Sots-Tinent Navarro i Placa Carme Simo odsłaniając baszty nr 27 i 28 z odcinkiem muru - tworzą one obecnie tylną ścianę nowego placu zabaw. Planuje się tu kolejne wyburzania budynków w celu odsłonięcia dalszego, kilkudziesięciometrowego odcinka muru obejmującego 4 baszty, które nadal tkwią wewnątrz bloku zabudowy. Niemal każdego roku odkrywane, dokumentowane lub adaptowane do różnych celów są też baszty i odcinki muru zachodniego, tkwiące głęboko w tkance zabudowy po wschodniej, północno-wschodniej i północnej stronie ulic: Carrer d'Avinyo, Carrer del Call i Carrer dels Banys Nous.

Gdzie można zobaczyć mury, baszty i bramy Barcelony?

Mury rzymskie tworzyły pierścień wokół dzisiejszej centralnej części Barri Gotic - barcelońskiej starówki, na południe i wschód od katedry. Najlepiej zachowana i widoczna jest jego część północna i wschodnia oraz częściowo południowa.

Północno-zachodnia brama z basztami nr 76 i 1 znajduje się u wylotu ulicy Carrer del Bisbe na Placa Nova (duży plac przed katedrą). Poza obiema basztami bramnymi zachowało się zachodnie przejście dla pieszych, przesklepione łukiem - dziś w obrębie późniejszej obudowy pałacu biskupiego, widoczne przez kratę u podnóża baszty zachodniej (nr 76). Okrągła baszta nr 76 zachowała kilka zamurowanych okien obu kondygnacji. Ma też XIII-wieczne biforium romańskie (stanowi część romańskiego Pałacu Biskupiego). Przy wschodniej baszcie bramnej (nr 1) zachowały się oryginalne pozostałości rzymskiego akweduktu, na którym wzniesiono wschodnią część tej podkowiastej baszty oraz rekonstrukcja (z lat 50-ych) jednej arkady tego akweduktu przed basztą. Baszta ma neoromańskie biforium.

Linia murów od baszty nr 1, poprzez basztę nr 2 do baszty nr 3 tworzy południowo-wschodnią pierzeję Placa Nova, pomiędzy Pałacem Biskupim a katedrą. Obie prostokątne baszty nr 2 i 3 są świetnie zachowane, wraz z oknami. Baszta nr 2 ma komplet 4 okien frontowych i jedno okno na ścianie zachodniej. Baszta nr 3 ma 3 okna frontowe - jedno zostało zastąpione romańskim biforium - oraz 2 okna w ścianie wschodniej. Po jej wschodniej stronie, gdzie mur został wyburzony (na wprost katedry) widać "przekrój" kurtyny muru z III w. n.e. wraz ze starszą kurtyną z I w. p.n.e. Fragmencik cokołowej części muru Augusta widać też u podnóża baszty, przy współczesnym tarasie obok schodów.

Narożna baszta nr 6 (świetnie zachowana baszta pięcioboczna, z oknami) i dolny fragment prostokątnej baszty nr 7 znajdują się "z tyłu" budynku Pia Almoina (Muzeum Diecezjalne) na lewo od fasady katedry. "Z tyłu" czyli po przeciwnej stronie niż katedra. Wnętrze baszty nr 6 można podziwiać w Muzeum Diecezjalnym. Stała się ona częścią średniowiecznego budynku. Zachowała 7 okien na 2 kondygnacjach, pozostałości kolejnego, zamurowanego okna oraz romańskie biforium (XIII w.). Z zewnątrz widać 5 rzymskich okien i romańskie biforium. Pozostałe 2 rzymskie okna widać tylko od strony wnętrza Muzeum Diecezjalnego. Odcinek muru między basztami 6 i 7 jest również częścią budynku Pia Almoina (Muzeum Diecezjalne). Widać tu fragment oryginalnej rzymskiej blanki oraz 2 wczesnoromańskie biforia z XI w. (biforia te widać też w muzeum). Z baszty nr 7 pozostał tylko fragment przyziemia.

Ciąg murów od baszty nr 8 do nr 17 biegnie wzdłuż ulicy Carrer de la Tapineria i Placa de Ramon Berenguer el Gran. Dobrze zachowane są tu zwłaszcza 3 baszty z oknami: baszta nr 13 - nieco wtopiona w romańską i gotycką "obudowę" (element dawnego zamku królewskiego Palau Rial Major), widoczna z Placa Ramon Berenguer; baszta nr 15 - dziś podstawa dzwonnicy dużej kaplicy zamkowej św. Agaty z 1302 r., również widoczna z Placu Ramona Berenguera (w baszcie, poza oknami widoczne są m.in. nietypowe drzwi wyższej kondygnacji obronnej, a w cokole muru na prawo od baszty widać ujście rzymskiego kolektora) oraz baszta nr 17 widoczna z ulicy Carrer de la Tapineria - zachowała wszystkie okna i drzwi niższej kondygnacji bojowej i fragment kondygnacji wyższej z 1 oknem. Wnętrze baszty nr 17, jej okna i drzwi można zwiedzać - wejście znajduje się z górnej kondygnacji Muzeum Historii Barcelony (MUHBA). Wychodząc przez zachodnie drzwi tej baszty na koronę rzymskiego muru możemy przejść przez basztę nr 16 (niezachowana kondygnacja bojowa - dziś to tylko taras z widokiem na mury) i podejść z bliska do bocznej ściany baszty nr 15, oglądając m.in. górne drzwi. Przechodząc do podziemnej kondygnacji muzeum MUHBA, pod Placa del Rei, gdzie eksponowane są pozostałości rzymskiej i wizygockiej zabudowy, możemy wejść do częściowo wybranego wnętrza dolnej, solidnej części baszty nr 16. Widać tam zarówno konstrukcję baszty, wnętrze muru jak i tkwiące w nim liczne nagrobki rzymskie. Na tej samej ekspozycji muzealnej widać też mur fazy 1 z czasów Augusta, wraz z przybudowanymi od wnętrza miasta schodami na mur...

Kolejny odcinek muru ze świetnie zachowanymi basztami od nr 21 do 26 biegnie wzdłuż ulicy Carrer del Sots-Tinent Navarro i placu Placa d'Emili Vilanova - od Placa de l'Angel do ul. Baixada de Cacador. Najwspanialej prezentują są zwłaszcza baszty nr 22 i 23, zachowane w pełnej wysokości, z kompletem okien. Na koronie rzymskiego muru pomiędzy tym basztami zachowały się świetnie 2 oryginalne blanki. Doskonały stan zachowania wynika z faktu, że w okresie romańskim (XIII w.) obie baszty i mur między nimi zostały nadbudowane i stały się częścią romańsko-gotyckiego Pałacu Requesens (widać kilka romańskich biforiów w nadbudowanej wieży nr 23). Być może wnętrza baszt są dostępne od strony wnętrz pałacowych (?), ale jego zwiedzanie jest możliwe tylko przy specjalnych okazjach. Kolejna baszta nr 24 ma zrekonstruowaną kondygnację okienną. W średniowieczu była ona również częścią tego samego pałacu. W cokole muru na prawo od baszty nr 24 widać ujście rzymskiego kolektora. Wracając: pomiędzy basztami 21 i 22 rozpina się romański łuk nad którym również wzniesiono romański pałac - zachowały się pozostałości 2 dużych okien z XII-XIII w. Baszta nr 25 ma ozdobny profilowany cokół, ale obecnie jest on słabo widoczny, gdyż... przysypano go żwirkiem nawierzchni. Baszta nr 26, na rogu ulic Carrer del Sots-Tinent Navarro i Baixada de Cacador, posiada najładniejszy ozdobny cokół, wykonany zapewne z elementów użytych wtórnie.

Baszty nr 27 i 28 z odcinkiem muru odsłonięto w 2012 r. z XIX-wiecznej zabudowy przy placu Placa Carme Simo, po drugiej stronie ulicy Baixada de Cacador. Tworzą one obecnie tylną ścianę nowego placu zabaw. Baszta nr 27 ma dwa zamurowane okna w bocznej ścianie zachodniej. Odcinek muru na prawo od baszty ma fragment rzymskiej blanki. Na baszcie nr 28 widać 2 zamurowane okna rzymskie (lepiej je widać od strony wnętrza, ale z tego co wiem nie jest ono dostępne). Obie baszty mają ładne, profilowane cokoły. Dalszy odcinek muru obejmujący 4 baszty jest niestety niewidoczny i tkwi nadal wewnątrz bloku zabudowy. Docelowo planuje się uwidocznienie tego odcinka...

Kolejny widoczny krótki fragment muru z narożną, okrągłą basztą nr 33 znajduje się przy małym, trójkątnym placyku Placa dels Traginers. Baszta jest ciekawa z powodu swego kształtu i dobrze widoczna, jednak niestety nie zachowała kondygnacji okiennej.

Dalej sprawy trochę się komplikują. Aby zobaczyć następny odcinek muru z basztami nr 35 i 36 należy z Placa dels Traginers wejść w wąską ulicę Carrer del Correu Vell i na pierwszym skrzyżowaniu - z uliczką Carrer d'En Groc - skręcić w prawo (na północny zachód), w wąskie przejście pomiędzy kamienicami. Dochodzimy nim na podwórko otoczone ze wszystkich stron budynkami. Baszty 35 i 36 oraz mur tworzą północno zachodnią ścianę podwórka, naprzeciwko wejścia. Baszta nr 35 jest też widoczna od strony wnętrza Centrum Obywatelskiego Pati Llimona. Zachowała zamurowane drzwi i okno w bocznej ścianie - widoczne z wnętrza Pati Llimona. Baszta nr 36 ma fragment zamurowanego okna we wschodniej ścianie widocznej od wspomnianego podwórka.

Pozostałości Bramy Południowo-Wschodniej, zwanej też Bramą Morską, wraz z jej wieżą wschodnią (baszta nr 37) i przyległym odcinkiem muru, są widoczne z 3 różnych miejsc:

- z zewnątrz - z ulicy Carrer del Regomir 5. Z ulicy widać zewnętrzny łuk bocznego, wschodniego przejścia Bramy SE (Morskiej), przez szyby - dalszą część bramy i basztę nr 37;

- z wnętrza ekspozycji będącej oddziałem Muzeum Historii Barcelony (MUHBA) o nazwie "Porta de Mar" lub "Porta de Mar i les Termes Romanes Portuaries", wejście od ulicy Carrer del Regomir 7-9, otwarte tyko w niektóre dni tygodnia w określonych godzinach - należy sprawdzić na stronie Muzeum tutaj. Widać tu najlepiej: bramę SE, drugą fazę baszty nr 37 oraz przyległy mur od strony zewnętrznej - z kilku poziomów, a także pozostałości łaźni rzymskich. Przez szybę widać też baszty nr 35 i 36 na przyległym podwórku;

- z wnętrza Centre Civic Pati Llimona (ogólnodostępne centrum kulturalno-wystawiennicze - Pati Llimona ), wejście od podwórka dostępnego przejściem z ulicy Carrer del Regomir 3. Widać tu najlepiej: Bramę Morską (SE), pierwszą (augustiańską) fazę baszty nr 37, wewnętrzną stronę muru rzymskiego oraz boczną ścianę baszty nr 36 z zamurowanym oknem i drzwiami (widać je tylko z tego miejsca).

Zachodnie odcinki muru z basztami tkwią głęboko w tkance zabudowy po wschodniej, północno-wschodniej i północnej stronie ulic: Carrer d'Avinyo, Carrer del Call i Carrer dels Banys Nous. Widać je w niektórych sklepach, restauracjach, barach, wnętrzach różnych instytucji i apartamentów prywatnych, piwnicach itp. Niestety dostępność ich jest czasem efemeryczna, krótkotrwała i często zmienia się wraz ze zmianą użytkowania wnętrz, czasem jest skomplikowana i utrudniona. Mnie dotychczas udało się zobaczyć jakieś fragmenty muru w jednym ze sklepów, ale niczego bliższego o nich nie wiem. To jeszcze przede mną...

Na ulicy Carrer del Call nr 5-7 widać "przekrój" muru, ponoć obu faz. Stanowi on część fasady przy ulicy. W pobliżu znajduje się baszta nr 62 - ma być widoczna we wnętrzu jednego ze sklepów, ale nie udało mi się jej znaleźć...

Rzymski mur z basztami nr 73 i 74 tworzy tylną (południowo-wschodnią) ścianę niewielkiego, zadrzewionego skweru powstałego w miejscu wyburzonej kamienicy przy ul. Carrer de la Palla 14-16 (zaledwie ok. 30 m od wspomnianego na początku opisu Placa Nova). Baszta nr 73 (ta po prawej) ma w szczytowej ścianie 2 zamurowane okna rzymskie i romańskie biforium z XIII w. Baszta nr 74 (lewa) w bocznej ścianie (zachodniej) ma fragmenty 2 zamurowanych okien rzymskich, w ścianie szczytowej 2 zamurowane okna rzymskie i fragment trzeciego oraz mocno restaurowane romańskie biforium. W zwieńczeniu tej baszty badacze dopatrują się śladów krenelażu, ale ja nie bardzo je widzę (?). Problem z opisywanym odcinkiem muru i basztami 73 i 74 polega na tym, że skwerek jest zamknięty kratą od strony ulicy i obsadzony trzema drzewami, których ulistnione korony dość skutecznie zasłaniają baszty obserwowane zza kraty (od ulicy). Podobnie jak gęste pnącze przy baszcie nr 74. Właściwie widać tylko fragmenty baszt i muru w prześwitach koron. Należało by tu chyba być w okresie bezlistnym. Albo trafić na moment otwarcia drzwi w kracie skwerku, który jest okresowo użytkowany jako boisko pobliskiej szkoły. Mnie raz udało się wejść za kratę podczas zajęć szkolnych - za zgodą opiekunów, ale przyznaję, że bardzo niechętną zgodą i tylko na króciutko...

Baszta nr 75 stanowi podstawę wieży Pałacu Biskupiego i w zasadzie jest niedostępna do obserwacji. Widać tylko górną część nadbudowanej wieży - i to z pewnej odległości, np. z Placa Nova lub z opisanego wyżej skwerku.

W sieci pojawiają się regularnie doniesienia o "odkryciach" nowych odcinków murów i baszt oraz o ich udostepnieniach w obrębie zabudowy. Istnieją plany szerszego udostępnienia kilku takich lokalizacji, więc sprawa jest rozwojowa...


Moje zdjęcia z maja i września 2023 r. oraz z września 2024 r.

Lokalizacja murów (pełen obwód - stan pierwotny)

Mury rzymskie wewnątrz murów średniowiecznych Barcelony

Mur fazy I (10 - 5 r. p.n.e.) - stan pierwotny

Mur fazy II (240 - 300 r. n.e.) - stan pierwotny (ciemne - odcinku udokumentowane, jasne - hipotetyczne)

Mur fazy I. Czarne - odcinki udokumentowane, białe - hipotetyczne

Mur fazy II. Czarne - odcinki udokumentowane, białe - hipotetyczne

Mur fazy II. Czerwone - odcinki zachowane i widoczne, wraz z numeracją baszt (tradycyjną); czarne - odcinki udokumentowane lecz obecnie niewidoczne lub trudne do zobaczenia; białe - hipotetyczne

Pełen obwód muru fazy II

Żółte - odcinki widoczne, z ciągłą numeracją baszt

Mur fazy II z nową numeracją baszt (w nawiasach numeracja tradycyjna, ciągła)

Rekonstrukcja Barcelony w czasach Augusta (mur fazy I)

Rekonstrukcja Barcelony pod koniec III w. n.e. (mur i baszty fazy II)

Mur fazy II i baszty - rekonstrukcja stanu pierwotnego wg tablic informacyjnych

Wersja rekonstrukcji baszt bez blank

Mur i baszty (od lewej: 3, 2, 1, 76) przy Placa Nova

Mur i baszty nr 22, 23 i 24 przy ul. Carrer del Sots-Tinent Navarro

cdn.

Moje zdjęcia z wrzesnia 2023 r.

Mury od zewnątrz:

Oryginalne partie murów oddzielone czerwoną warstwą od rekonstrukcji:

Fosa przed murem z V w. p.n.e.

W 1186 r. Raimon de Berga, Opat Ripoll, nakazał wybudowanie zamku nad ogromnym skalistym klifem, w najwyższym punkcie półwyspu. Zamek, górujący nad miastem, był złożony z wieży - prawdopodobnie wzniesionej na pozostałościach starszej wieży z IX lub X w. - oraz nieiwielkiego domu zamkowego. Wieża zamkowa przez wieki służyła też za latarnię morską.

Niestety z biegiem lat zamek popadł w całkowitą ruinę. W 1904 r. rząd Hiszpanii nakazał budowę "nowoczesnej" latarni morskiej w Tossie. W tym celu rozebrano pozostałości zamku a na jego miejscu utworzono kamienny taras, na którym wzniesiono budynek nowej latarni. Rozpoczęła ona działanie w 1917 r. Obecnie w dolnej części budynku latarni mieści się niewielka ekspozycja muzealna, a taras wokół niej jest wspaniałym punktem widokowym na wybrzeże morskie. Funkcjonuje tu też restauracja.

Z romańskiego zamku zachowały się tylko bardzo skromne fragmenty niskich murów - przylegają one do północno-wschodniego naroża tarasu latarni...

Tossę i jej wspaniałe mury miejskie opisałem tutaj

Moje zdjęcia z 2023 i 2024 r.

Na tym planiku: 22 - pozostałości zamku, 28 - latarnia morska

Klify szczytu półwyspu z latarnią morską i jej tarasem w miejscu zamku, od strony morza

Pozostałości murów zamku z 1186 r. obok kamiennego tarasu latarni z 1917 r.:

Narożnik tarasu latarni

Budynek latarni z 1917 r. w miejscu zamku

Ekspozycja muzealna w budynku latarni

Wspaniałe widoki z nieprzystępnego klifu przed latarnią - niegdyś widok z zamku sięgający daleko w Morze Śródziemne

Linia murów o długości ok. 300 m podąża za kształtem wzgórza. Od strony nadmorskich klifów na szczycie półwyspu, ze względu na ich wysokość i stromiznę tworzącą naturalną linię obrony, nie wzniesiono murów. Jedynie wierzchołek wzgórza zajmował mały zamek (w miejscu, gdzie dziś wznosi się latarnia morska z 1917 r.). Mur, wzniesiony z nieregularnych, miejscowych kamieni spajanych zaprawą wapienno-piaskową,
zaopatrzony jest w chodnik obrońców i prostokątne blanki z małymi wspornikami w narożach i ze strzelnicami (krawędzie blank, strzelnice, machikuły wież, bramę i inne detale zbudowano z ciosów). W kilku miejscach do wewnętrznej strony muru dobudowano schody prowadzące na chodnik obrońców.

Mur zopatrzony jest w 7 okrągłych baszt. Wszystkie mają masywne dolne kondygnacje dostawione od zewnątrz do muru, a wejścia do sklepionych kondygnacji powyżej muru znajdują się na poziomie chodnika obrońców. Cztery baszty (moja numeracja: 2,3,4 i 6 na planiku) niewiele przewyższają mur. Natomiast trzy wieże (nr 1, 5 i 7) rozmieszczone w węzłowych, strategicznych punktach są większej średnicy i wysokości, a ich zwieńczenie tworzą kamienne machikuły na wspornikach łączonych łukami. Te 3 duże wieże mają swoje nazwy własne: wschodnia - nr 1 - Torre d'en Joanas (Wieża Joanas), zachodnia - nr 5 - Torre de ses Hores (Wieża Zegarowa, Wieża Godzinowa) i największa, południowa - nr 7 - Torre d'Es Codolar lub Torre de l'Homenatge (Wieża Codolar lub Wieża Hołdu).

Powyżej ruin kościoła, a poniżej szczytu wzgórza zajmowanego niegdyś przez zamek (a dziś latarnię) znajdują się ruiny jeszcze jesnej, ósmej, okrągłej wieży.

W średniowieczu do miasta prowadziła tylko jedna brama (moje oznaczenie - A na planiku) - w pobliżu północno-zachodniego narożnika murów, obok Wieży Zegarowej (nr 5), która jej broniła. Jest to portal w murze przesklepiony łukiem półkolistym ze starannie wygładzonych ciosów. Brama zaopatrzona jest w przestrzeń na bronę zamykającą wejście. Po wewnętrznej stronie załamany pod kątem mur obronny oraz przyległe budynki tworzą coś w rodzaju wewnętrznego dziedzińca, a wyjście z niego na ulicę prowadzącą do wnętrza miasta jest zaopatrzone w dodatkowy łuk. Zamknięty dziedziniec, wieża i przyległy budynek pełniły też rolę arsenału. Obok bramy, po wewnetrznej stronie znajdują się schody na chodnik obrońców na murze. Obok Wieży Joanas (nr 1) przy północno-wschodnim krańcu murów znajduje sie współczesna szeroka, wtórna brama (B) stanowiąca obecnie jedyny wjazd do starego miasta dostępny dla pojazdów.

Wnętrze Vila Vella zajmują wąskie, strome, brukowane uliczki i schody, przy których wznoszą się kamienne domy z XV i XVI w. (kiedyś było ich ok. 80), wiele z gotyckimi detalami, zachowujących w większości rozmiary i układ wyznaczony przywilejem lokacyjnym z 1186 r. Koło Wieży Es Codolar znajduje sie duży, gotycki dom zarządców miasta, rządzących nim w imieniu opata Ripoll - obecnie muzeum miejskie (m.in. mozaiki rzymskie). W wyższej części miasta jest też spory budynek średniowiecznego szpitala Tossy, obsługującego pacjentów i pielgrzymów. Działał on aż do 2. połowy XVIII w. Powyżej domów, przy klifie wznosi sie na wpół zrujnowany gotycki kościół Sant Vicenc.

Zamek nie zachował się. Jego ruiny leżące w najwyższym punkcie przylądka, tuż nad ogromnym klifem, zostały rozebrane w 1917 w celu budowy latarni morskiej. Pozostały z niego tylko bardzo skromne resztki niskich murów. Taras wokół latarni jest świetnym punktem widokowym, podobnie jak ścieżki i tarasiki na krawędzi klifów na zachód od niego. W samej latarni znajduje się niewielka ekspozycja muzealna, a pobliżu restauracja.

Miasto poniżej murów jest również ciekawe, z plątaniną uliczek i kilkoma zabytkami, m.in. kościołem parafialnym - częściowo gotyckim, starą kaplicą żeglarzy, romańskim biforium wmurowanym w późniejsza kamienicę i innymi detalami. W jego północno-zachodniej części leżą ruiny rzymskiej willi, z zachowanymi mozaikami, udostępnione do zwiedzania. No i jeszcze 2 plaże z widokiem na mury miejskie...

Moje zdjęcia z 2023 i 2024 r.

Planik z tablicy informacyjnej - numeracja baszt i bram jest moja (A - brama główna, średniowieczna, B - brama wtórna, współczesna) 

Zdjęcie z tablicy informacyjnej. numeracja baszt i bram - moja

Moje zdjęcia (2023, 2024):

Część południowa z wieżą Torre d'Es Codolar o Torre de l'Homenatge (nr 7) nad plażą Es Codolar - dawną przystania łodzi rybackich Tossy

Kstrome klify w najwyższejczęści półwyspu, na których kiedyś wznosił sie zamek, a obecnie latarnia morska. Od tej strony nie było potrzeby budowy murów

Od strony wschodniej (od zatoki). Najwyższa tu wieża Torre d'en Joanas (nr 1) i wtórna brama obok niej

cdn.

Dłuższy, udostępniony dcinek murów z wieżą

Wieża murów miejskich

Krótszy, "schowany" odcinek murów

Średniowieczne domy przy ulicy Carrer d'en Bosc na tyłach murów

Palau del Rei Moro - koniec XIV w.

Dom Estudio Vidal - koniec XIV w.

Fortyfikacje składają się z 3 elementów:

- potężnego muru wewnętrznego z cegły suszonej otaczajacego prostokątnym zarysem cały teren

- kamiennej bramy głównej, tzw. Migdolu, wbudowanego w mur ceglany od południowego-wschodu

- niższego, kamiennego muru zewnętrznego z blankami i 2 basztami bramnymi.

Kompleks ten jest chyba najlepszym z zachowanych przykładów architektury obronnej starożytnego Egiptu. Migdol to wspaniały przykład bram miast i twierdz epoki brązu, w wersji kamiennej stąd świetnie zachowany. Podobnie kamienny mur zewnętrzny z rzadko zachowanymi blankami i 2 basztami jest świetnym odzwierciedleniem murów miejskich w Egipcie i w ogóle w epoce brązu.

Ze względów formalnych obiekty te opisałem w kategorii "Obiekty sakralne":

Migdol - tutaj

Kamienny mur zewnętrzny z blankami - tutaj

Wewnętrzny mur ceglany - tutaj